ΑΡΧΙΚΗ / "Τόμος 46 (2018)"

Τόμος 46 (2018)

Μη επεμβατική μέθοδος αποκατάστασης των αλλοιώσεων της αδαμαντίνης σε λείες επιφάνειες. Παρουσίαση και αξιολόγηση τριών κλινικών περιστατικών.

Μ. Μ. ΚΟΥΚΟΥΒΙΤΗ, Α. ΚΟΛΕΒΕΝΤΗ, Α. ΤΣΙΜΠΙΡΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 017-024 Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η βελτίωση της εμφάνισης της κλινικής εικόνας των πρόσθιων τομέων με αλλοιώσεις σε λείες επιφάνειες που οφείλονται σε διάφορους αιτιολογικούς παράγοντες. Σε τρεις ασθενείς (13,45 και 48 ετών) με αλλοιώσεις της αδαμαντίνης στις λείες επιφάνειες των πρόσθιων τομέων χρησιμοποιήθηκε η ρητίνη (Icon infiltrant, DMG, Αμβούργο, Γερμανία). Συγκεκριμένα, η ασθενής 13 ετών τις εμφάνισε μετά το πέρας της ορθοδοντικής θεραπείας, ο ασθενής 45 ετών εμφάνισε συγγενώς φθορίαση και ο ασθενής 48 ετών υπενασβεστίωση. Και στους 3 ασθενείς κρίθηκε επαρκής η απομόνωση με τολύπια βάμβακος, ενώ η λήψη των ενδοστοματικών φωτογραφιών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την τοποθέτηση του υλικού, έγινε με την ίδια φωτογραφική μηχανή (CANON EOS 1300D-...

Η αντι-αιμοπεταλιακή δράση των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) και η πιθανή επίδρασή της στην κλινική πράξη

Α. ΛΙΟΣΑΤΟΣ, Χ. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ, Θ. ΔΕΡΒΙΣΟΓΛΟΥ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 025-030 Οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) συνιστούν μια ευρύτατα συνταγογραφούμενη κατηγορία αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, με πρότυπο φάρμακο τη φλουοξετίνη. Τα εν λόγω φάρμακα αναστέλλουν τον μεταφορέα επαναπρόσληψης σεροτονίνης, ο οποίος ανευρίσκεται και σε κύτταρα που δεν ανήκουν στο νευρικό σύστημα, όπως τα αιμοπετάλια. Η μείωση της σεροτονίνης στα αιμοπετάλια επηρεάζει την αιμοπεταλιακή φάση του μηχανισμού αιμόστασης και κατ’ επέκταση τη δημιουργία του αιμοπεταλιακού θρόμβου. Ήδη από την προηγούμενη δεκαετία, μια πληθώρα μελετών στην ιατρική βιβλιογραφία υποδηλώνει αυξημένη πιθανότητα αιμορραγικών επιπλοκών σε ασθενείς που λαμβάνουν SSRIs, με την εμφάνιση γαστρορραγίας να θεωρείται η πιο επαρκώς τεκμηριωμένη αιμορραγική επιπλοκή που συνδέεται με SSRIs. Κατά την τέλεση αιματηρών οδοντιατρικών πράξεων, ο κίνδυνος αιμορραγίας από το στόμα ως επιπλοκή, συνδεόμενη...

Στρες και νόσοι του περιοδοντίου

E. ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Π. ΔΑΓΚΑΛΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 037-056 Οι περιοδοντικές νόσοι σχετίζονται με συγκεκριμένoυς παθογόνους μικροοργανισμούς που αποικίζουν την υποουλική περιοχή. Ωστόσο, όπως με πολλές χρόνιες λοιμώξεις, η εμφάνιση και εξέλιξη των περιοδοντικών νόσων τροποποιείται από διάφορες τοπικές και συστηματικές καταστάσεις ή από παράγοντες κινδύνου, που επηρεάζουν την αντίσταση του ξενιστή στους παθογόνους μικροοργανισμούς. Το στρες έχει προταθεί σαν ένας από αυτούς τους παράγοντες κινδύνου. Στόχος της παρούσας ανασκόπησης είναι να παρουσιάσει τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αντίδραση στο στρες και να αξιολογήσει τη συσχέτισή του στρες με τα περιοδοντικά νοσήματα, συλλέγοντας και αναλύοντας πτυχές των απόψεων που παρουσιάζονται στη σχετική βιβλιογραφία. Αρχικά παρουσιάζονται ορισμένες γενικές πληροφορίες για την κατάσταση που αποκαλούμε στρες και η επίδρασή του στη φυσιολογία του ανθρώπου. Στη συνέχεια αναφέρονται οι...

Η περιοδοντίτιδα ως εκδήλωση συστηματικών παθήσεων

Π. ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ, Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΟΥ, Μ.E. ΖΟΥΛΟΥΜΗ, Α. ΜΑΤΙΑΚΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 123-130 Σκοπός: Η παρούσα εργασία στοχεύει στην περιγραφή των συστηματικών νοσημάτων που χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη περιοδοντικής νόσου. Μέθοδος: Στα πλαίσια της ανασκόπησης πραγματοποιήθηκε ενδελεχής μελέτη της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων «Pubmed», «Scopus», και «Google Scholar». Αποτελέσματα: Η ύπαρξη περιοδοντικής νόσου είναι δυνατόν να αποτελέσει κλινική εκδήλωση συστηματικής παθήσεως ώστε η ορθή αξιολόγησή της να οδηγήσει στην ταχύτερη διάγνωση και επομένως στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου. Βασικά συμπεράσματα: Η συνεκτίμηση της περιοδοντικής νόσου με διάφορα άλλα κλινικά ευρήματα σε έναν ασθενή είναι δυνατόν να συμβάλει στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου, ιδιαίτερα όταν αποτελεί πρόδρομο κλινικό εύρημα. ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΛEΞEIΣ KΛEIΔIA: περιοδοντίτιδα, στοματικές εκδηλώσεις, συστηματικά νοσήματα

Εκδήλωση οστεομυελίτιδας των γνάθων μετά από εξαγωγές δοντιών

Ν. ΚΥΡΚΟΥ, Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Χ. ΔΑΡΔΑΜΠΟΥΝΗ, Α. ΤΣΙΡΛΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 131-140 Η οστεομυελίτιδα είναι μία λοίμωξη του οστού, η οποία ξεκινάει από το σπογγώδες οστό και επεκτείνεται στο συμπαγές, στο περιόστεο και κάποιες φορές και στο βλεννογόνο του στόματος, δημιουργώντας ενδοστοματικό συρίγγιο. Επεκτείνεται, προκαλώντας συμπίεση της περιφερικής και κεντρικής αιμάτωσης, με αποτέλεσμα τη μειωμένη αιματική παροχή και την νέκρωση του οστού της περιοχής. Ο αιτιολογικός παράγοντας της οστεομυελίτιδας είναι ο μικροβιακός. Η εκδήλωση της νόσου στα οστά των γνάθων διαφοροποιείται από άλλες μορφές οστεομυελίτιδας λόγω της ύπαρξης των δοντιών που αποτελούν δίοδο μικροβίων στο υποκείμενο οστό. Κρίσιμοι παράγοντες για την ανάπτυξή της αποτελούν ο αριθμός των παθογόνων μικροβίων, η μολυσματικότητά τους, η τοπική και συστηματική ανοσία των ξενιστών και η τοπική αιμάτωση των ιστών....

Έγκλειστοι κυνόδοντες της άνω γνάθου: αιτιολογία και διάγνωση

Β. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ, Λ.Χ. ΠΕΖΑΡΟΥ – ΜΠΡΟΝΤΣΓΚΑΡΝΤ, Α. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Α. ΜΟΥΛΛΑΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 141-148 Η επίτευξη ενός αρμονικού χαμόγελου και ταυτόχρονα μιας λειτουργικής σύγκλεισης εξαρτάται από την ύπαρξη ενός πλήρους φραγμού. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση της έγκλεισης κυνοδόντων αυτή η ισορροπία διαταράσσεται τόσο στο επίπεδο της αισθητικής όσο και στο συγκλεισιακό επίπεδο. Η έγκλειση των κυνοδόντων μπορεί να πραγματοποιηθεί παρειακά ή υπερώια, με το μεγαλύτερο ποσοστό των εγκλείσεων να τοποθετείται υπερώια του οδοντικού τόξου. Η αιτιολογία της έγκλεισης περιλαμβάνει τοπικούς καθώς και γενετικούς παράγοντες, γνωστές ως θεωρία καθοδήγησης και γενετική θεωρία. Η διάγνωση της έγκλεισης πραγματοποιείται κατά την ηλικία των 8 με 10 ετών, με τη λήψη εξειδικευμένων ακτινογραφιών. Ενδείξεις που υποδεικνύουν πιθανή μελλοντική έγκλειση αποτελούν η εκτεταμένη κλίση του κυνόδοντα, η υπερκάλυψη της ρίζας του...

Έγκλειστοι κυνόδοντες της άνω γνάθου: πρόληψη και θεραπευτική αντιμετώπιση

Β. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ, Λ.Χ. ΠΕΖΑΡΟΥ – ΜΠΡΟΝΤΣΓΚΑΡΝΤ, Α. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Α. ΜΟΥΛΛΑΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 149-158 Η ύπαρξη ενός πλήρους φραγμού, ιδιαίτερα στην αισθητική ζώνη, κρίνεται απαραίτητη για την επίτευξη αρμονικού χαμόγελου και λειτουργικής σύγκλεισης. Η έγκλειση των κυνοδόντων επιδρά αρνητικά και για τον λόγο αυτό επιλέγεται η εφαρμογή προληπτικών μέτρων σε περιπτώσεις έγκαιρης διάγνωσης ή θεραπείας ως μεταγενέστερη λύση. Συγκεκριμένα, προληπτικά μέτρα που εφαρμόζονται, αφού απορριφθεί το ενδεχόμενο της καθυστερημένης ανατολής, είναι η εξαγωγή των νεογιλών δοντιών της περιοχής και η διεύρυνση της υπερώας. Στις περιπτώσεις που δεν πραγματοποιήθηκε έγκαιρη διάγνωση και, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, επιλέγεται η χειρουργική αποκάλυψη του έγκλειστου κυνόδοντα, με τις χειρουργικές τεχνικές να διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή έγκλεισης (παρειακά ή υπερώια). Η επακόλουθη ορθοδοντική θεραπεία αποσκοπεί στη μετακίνηση του εγκλείστου...
1 2 3