ΑΡΧΙΚΗ / "Τόμος 46 (2018)"

Τόμος 46 (2018)

Έγκλειστοι κυνόδοντες της άνω γνάθου: πρόληψη και θεραπευτική αντιμετώπιση

Β. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ, Λ.Χ. ΠΕΖΑΡΟΥ – ΜΠΡΟΝΤΣΓΚΑΡΝΤ, Α. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Α. ΜΟΥΛΛΑΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 149-158 Η ύπαρξη ενός πλήρους φραγμού, ιδιαίτερα στην αισθητική ζώνη, κρίνεται απαραίτητη για την επίτευξη αρμονικού χαμόγελου και λειτουργικής σύγκλεισης. Η έγκλειση των κυνοδόντων επιδρά αρνητικά και για τον λόγο αυτό επιλέγεται η εφαρμογή προληπτικών μέτρων σε περιπτώσεις έγκαιρης διάγνωσης ή θεραπείας ως μεταγενέστερη λύση. Συγκεκριμένα, προληπτικά μέτρα που εφαρμόζονται, αφού απορριφθεί το ενδεχόμενο της καθυστερημένης ανατολής, είναι η εξαγωγή των νεογιλών δοντιών της περιοχής και η διεύρυνση της υπερώας. Στις περιπτώσεις που δεν πραγματοποιήθηκε έγκαιρη διάγνωση και, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, επιλέγεται η χειρουργική αποκάλυψη του έγκλειστου κυνόδοντα, με τις χειρουργικές τεχνικές να διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή έγκλεισης (παρειακά ή υπερώια). Η επακόλουθη ορθοδοντική θεραπεία αποσκοπεί στη μετακίνηση του εγκλείστου...

Έγκλειστοι κυνόδοντες της άνω γνάθου: αιτιολογία και διάγνωση

Β. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ, Λ.Χ. ΠΕΖΑΡΟΥ – ΜΠΡΟΝΤΣΓΚΑΡΝΤ, Α. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Α. ΜΟΥΛΛΑΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 141-148 Η επίτευξη ενός αρμονικού χαμόγελου και ταυτόχρονα μιας λειτουργικής σύγκλεισης εξαρτάται από την ύπαρξη ενός πλήρους φραγμού. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση της έγκλεισης κυνοδόντων αυτή η ισορροπία διαταράσσεται τόσο στο επίπεδο της αισθητικής όσο και στο συγκλεισιακό επίπεδο. Η έγκλειση των κυνοδόντων μπορεί να πραγματοποιηθεί παρειακά ή υπερώια, με το μεγαλύτερο ποσοστό των εγκλείσεων να τοποθετείται υπερώια του οδοντικού τόξου. Η αιτιολογία της έγκλεισης περιλαμβάνει τοπικούς καθώς και γενετικούς παράγοντες, γνωστές ως θεωρία καθοδήγησης και γενετική θεωρία. Η διάγνωση της έγκλεισης πραγματοποιείται κατά την ηλικία των 8 με 10 ετών, με τη λήψη εξειδικευμένων ακτινογραφιών. Ενδείξεις που υποδεικνύουν πιθανή μελλοντική έγκλειση αποτελούν η εκτεταμένη κλίση του κυνόδοντα, η υπερκάλυψη της ρίζας του...

Εκδήλωση οστεομυελίτιδας των γνάθων μετά από εξαγωγές δοντιών

Ν. ΚΥΡΚΟΥ, Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Χ. ΔΑΡΔΑΜΠΟΥΝΗ, Α. ΤΣΙΡΛΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 131-140 Η οστεομυελίτιδα είναι μία λοίμωξη του οστού, η οποία ξεκινάει από το σπογγώδες οστό και επεκτείνεται στο συμπαγές, στο περιόστεο και κάποιες φορές και στο βλεννογόνο του στόματος, δημιουργώντας ενδοστοματικό συρίγγιο. Επεκτείνεται, προκαλώντας συμπίεση της περιφερικής και κεντρικής αιμάτωσης, με αποτέλεσμα τη μειωμένη αιματική παροχή και την νέκρωση του οστού της περιοχής. Ο αιτιολογικός παράγοντας της οστεομυελίτιδας είναι ο μικροβιακός. Η εκδήλωση της νόσου στα οστά των γνάθων διαφοροποιείται από άλλες μορφές οστεομυελίτιδας λόγω της ύπαρξης των δοντιών που αποτελούν δίοδο μικροβίων στο υποκείμενο οστό. Κρίσιμοι παράγοντες για την ανάπτυξή της αποτελούν ο αριθμός των παθογόνων μικροβίων, η μολυσματικότητά τους, η τοπική και συστηματική ανοσία των ξενιστών και η τοπική αιμάτωση των ιστών....

Ολοκεραμικές αποκαταστάσεις διπυριτικού λιθίου, αλουμίνας και ζιρκονίας. Μέρος Β’ Κλινικά δεδομένα

Μ. ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΙΦ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ, Μ. ΚΟΚΟΤΗ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 109-118 Οι ολοκεραμικές αποκαταστάσεις στην οδοντιατρική αποτελούν μια συνεχώς αυξανόμενη τάση αφού προσφέρουν καλύτερη αισθητική και βιοσυμβατότητα από τις μεταλλοκεραμικές. Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί διάφορα ολοκεραμικά συστήματα. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση των ποσοστών επιβίωσης ΑΠΑ σε φυσικά δόντια, οι οποίες κατασκευάστηκαν από κεραμικά αλουμίνας, διπυριτικού λιθίου και ζιρκονίας, όπως και των πιθανών επιπλοκών των αποκαταστάσεων αυτών (τεχνικών και βιολογικών), αλλά και της συχνότητας εμφάνισης αυτών. Τα ποσοστά επιβίωσης των κεραμικών διπυριτικού λιθίου ήταν 86,1-98,2% (10 έτη) για μονήρεις στεφάνες, ενώ για ακίνητες γέφυρες κυμάνθηκαν από 51-87,9% (10 έτη). Για τα κεραμικά αλουμίνας η επιβίωση ήταν αντίστοιχα 90,2-99,1% για μονήρεις στεφάνες (3-6 έτη) και 86,2% για ακίνητες γέφυρες (5 έτη). Τέλος, τα κεραμικά ζιρκονίας...

Ολοκεραμικές αποκαταστάσεις διπυριτικού λιθίου, αλουμίνας και ζιρκονίας. Μέρος Α’ Εργαστηριακά δεδομένα

ΙΦ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ, Μ. ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ, Μ. ΚΟΚΟΤΗ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 103-108 Οι ολοκεραμικές αποκαταστάσεις στην οδοντιατρική αποτελούν μια συνεχώς αυξανόμενη τάση, αφού προσφέρουν καλύτερη αισθητική και βιοσυμβατότητα από τις μεταλλοκεραμικές. Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί διάφορα ολοκεραμικά συστήματα. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση των εργαστηριακών μελετών που αφορούν τα κεραμικά διπυριτικού λιθίου, αλουμίνας και ζιρκονίας, για την καταγραφή των ορίων θραύσης του κάθε υλικού, αλλά και των προτύπων θραύσης που παρατηρούνται κατά τη φόρτιση. Τα ολοκεραμικά συστήματα διπυριτικού λιθίου και αλουμίνας εμφανίζουν όρια θραύσης μικρότερα από τα ολοκεραμικά ζιρκονίας, πάντα όμως υψηλότερα από τα όρια της φυσιολογικής λειτουργίας. Έτσι, τα ολοκεραμικά διπυριτικού λιθίου και αλουμίνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πρόσθια περιοχή, ενώ αυτά της ζιρκονίας θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και στην περιοχή των γομφίων....

Νόσος Alzheimer και χρόνια περιοδοντίτιδα: τα δεδομένα και οι παθογενετικοί μηχανισμοί υποδεικνύουν πιθανότητα συσχέτισης

Α. ΛΙΟΣΑΤΟΣ, Θ. ΔΕΡΒΙΣΟΓΛΟΥ, Χ. ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 91-102 Η παρούσα ανασκόπηση αποσκοπεί στη διερεύνηση και παρουσίαση στοιχείων της υφιστάμενης βιβλιογραφίας αναφορικά με την ενδεχόμενη σχέση της Νόσου Alzheimer (ΝΑ) με την περιοδοντική νόσο. Αμφότερες, ΝΑ και περιοδοντίτιδα συνιστούν διαδεδομένες νοσολογικές οντότητες, οι οποίες συνήθως προσβάλλουν μεσήλικες και ηλικιωμένους με σημαντικές επιδράσεις στην ποιότητα ζωής. Ιδίως η ΝΑ, η οποία συνιστά την πρώτη αιτία άνοιας διεθνώς, προκαλεί κυτταρική εκφύλιση των νευρώνων και οδηγεί σε απώλεια μνήμης, βλάβες σε όλες τις νοητικές λειτουργίες και τελικά σε πλήρη ανικανότητα και εξάρτηση του ασθενούς. Πρόσφατα ερευνητικά δεδομένα έχουν εμπλέξει την ύπαρξη περιφερικών φλεγμονών με συστηματικές συνέπειες στην αιτιοπαθογένεια της ΝΑ. Η βιολογική βάση της σχέσης αυτής απορρέει από την αύξηση της συγκέντρωσης ενός συνόλου μακρομοριακών ενώσεων στο...

Νευροϊνωμάτωση. Στοματικές εκδηλώσεις και τυφλοκώφωση

Α. ΔΕΡΜΑΤΑ, Μ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ, Α. ΑΡΧΑΚΗΣ ΣΤΟΜΑ 2018; 46: 85-90 Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την νευροϊνωμάτωση, η περιγραφή της κλινικής εικόνας των δυο συχνότερων τύπων (τύπου Ι και ΙΙ) καθώς και των στοματικών εκδηλώσεων της νόσου. Η νευροϊνωμάτωση τύπου Ι (αυτοσωμικό επικρατές νόσημα) χαρακτηρίζεται από την παρουσία café-au-lait κηλίδων κατά τη βρεφική ηλικία ενώ συνήθως αργότερα εμφανίζονται δερματικά νευροϊνώματα, σκελετικές ανωμαλίες και κακοήθεις νεοπλασίες. Παθογνωμονικό εύρημα αποτελούν τα οζίδια του Lisch. Η νευροϊνωμάτωση τύπου ΙΙ (αυτοσωμικό επικρατές νόσημα) χαρακτηρίζεται από την τάση ανάπτυξης όγκων όπως νευροϊνωμάτων και σβαννωμάτων στα αιθουσαία κυρίως νεύρα καθώς και ενδοκρανιακών ή ενδονωτιαίων μηνιγγιωμάτων. Κύρια κλινικά συμπτώματα αποτελούν η μερική η πλήρης κώφωση, οφθαλμολογικές και δερματικές εκδηλώσεις ανάλογα με την εντόπιση των όγκων. Ενδοστοματικά...
1 2