ΑΡΧΙΚΗ / Τόμος 36 (2008) / Τεύχος 3 / Η ιστορική εξέλιξη των οδοντιατρικών αποτυπωτικών υλικών

Η ιστορική εξέλιξη των οδοντιατρικών αποτυπωτικών υλικών

Ι. ΠΑΠΑΔΙΟΧΟΣ, Σ. ΠΑΠΑΔΙΟΧΟΥ. Ι. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
ΣΤΟΜΑ 2008;36(2):187-194

Η ιστορία του οδοντιατρικού αποτυπώματος ξεκινά από τη χρονική στιγμή που άνθρωποι συνειδητοποίη­σαν ότι βασική προϋπόθεση για την επιτυχή αντικατά­σταση των ελλειπόντων δοντιών αποτελούσε η λεπτο­μερής αντιγραφή της μορφολογίας και της λειτουργίας των στοματικών ιστών. Πριν τα μέσα του 18ου αιώνα, δεν έχει ανευρεθεί καμία καταγεγραμμένη αναφορά η οποία να πληροφορεί την ύπαρξη κάποιου υλικού που να έχει χρησιμοποιηθεί στην αποτύπωση των δοντιών και των (υπολειμματικών ή μη) φατνιακών αποφύσε­ων. Το γεγονός αυτό μπορεί να οφείλεται αφενός στο ότι έως τότε δεν είχαν επινοηθεί οι ολικές οδοντο­στοιχίες που θα λειτουργούσαν αποκλειστικά μέσω της συγκράτησης του στοματικού βλεννογόνου και θα αντι­καθιστούσαν τη φυσική οδοντοφυΐα, και αφετέρου στο ότι δεν είχε γίνει αντιληπτή η έννοια του εκμαγείου πάνω στο οποίο θα κατασκευαζόταν η μελλοντική προ­σθετική αποκατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν το 17ο αιώνα πραγματοποιούνταν προσθετικές αποκαταστάσεις των ελλειπόντων δοντιών μόνο εάν απέμεναν κάποια οπίσθια φυσικά δόντια που θα μπο­ρούσαν να λειτουργήσουν ως στηρίγματα. Στους πρώ­ιμους πολιτισμούς τα τεχνητά δόντια κατασκευάζονταν από ξύλο ή ελεφαντόδοντο και μερικές φορές στερεώ­νονταν σε παχύ στρώμα χρυσού. Μάλιστα οι αρχαίοι Αιγύπτιοι στις «αισθητικές αποκαταστάσεις» έδεναν τα πρόσθια τεχνητά δόντια με συρματώσεις στα παρακεί­μενα φυσικά. Μέχρι το 18o αιώνα, για την κατασκευή των προσθετικών αποκαταστάσεων χρησιμοποιούνταν ελεφαντόδοντο, δόντια και οστά βοδιού, χαυλιόδοντες ιπποπόταμου ή θαλάσσιου ελέφαντα, καθώς και ανθρώ­πινα δόντια από πτώματα. Η ομαλή τοποθέτηση της όποιας προσθετικής αποκατάστασης βασιζόταν σε μια ευρέως χρησιμοποιούμενη διορθωτική τεχνική, κατά την οποία ο βλεννογόνος των υπολειμματικών φατνια­κών αποφύσεων χρωματιζόταν με κάποιο είδος βαφής και εν συνεχεία ακολουθούσε πίεση με το τεμαχίου οστού ή ελεφαντόδοντου (που προοριζόταν για την προσθετική αποκατάσταση) πάνω στις χρωματισμένες επιφάνειες. Οι περιοχές επαφής τεμαχίου που χρω­ματίζονταν, απομακρύνονταν με απόξεση μέχρι να επι­τευχθεί η καλύτερη εφαρμογή της προβλεπόμενης προσθετικής αποκατάστασης.

ΛEΞEIΣ KΛEIΔIA: