ΑΡΧΙΚΗ / Τόμος 39 (2011) / Τεύχος 4 / Εμφυτευματικές αποκαταστάσεις σε παιδιά και εφήβους με πολλαπλή αγένεση

Εμφυτευματικές αποκαταστάσεις σε παιδιά και εφήβους με πολλαπλή αγένεση

Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛ. ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗ, Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ-ΜΑΡΑΘΙΩΤΟΥ:
ΣΤΟΜΑ 2011;39(4):273-284

Τα εμφυτεύματα βρίσκουν ευρεία εφαρμογή στη σύγχρονη οδοντιατρική πράξη γιατί  εξασφαλίζουν  λειτουργικές και καλαίσθητες  προσθέσεις για την αποκατάσταση των δοντιών που έχουν χαθεί. Οι επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις μπορούν να είναι ιδιαίτερα  επωφελείς και για τα άτομα με κληρονομική έλλειψη δοντιών (οδοντική αγένεση), ιδιαίτερα όταν αυτή  είναι  εκτεταμένη. Τα άτομα με πολλαπλή  αγένεση δοντιών (ολιγοδοντία ή ανοδοντία) χρειάζονται προσθετική αποκατάσταση από την παιδική ηλικία και οι δυνατότητες για τοποθέτηση εμφυτευμάτων πρέπει να εξετάζονται σε σχέση με την αύξηση του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος, ιδιαίτερα αφού συχνά συνυπάρχει και κάποιο σύνδρομο. Η παρούσα βιβλιογραφική  ανασκόπηση συγκεντρώνει  τη σύγχρονη πληροφορία που αναφέρεται στην πρόγνωση των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων  σε παιδιά  και εφήβους  με πολλαπλή οδοντική  αγένεση και υποδεικνύει τους περιορισμούς σχετικά με το χρόνο τοποθέτησης και τη θέση των εμφυτευμάτων. Στην ανασκόπηση περιλήφθηκαν οι κλινικές  έρευνες και οι αναφορές  περιπτώσεων που αφορούσαν προσθετικές αποκαταστάσεις  στηριζόμενες σε εμφυτεύματα, σε παιδιά και εφήβους με ολιγοδοντία  ή ανοδοντία,  συνδρομικής ή μη αιτιολογίας. Από τις  κλινικές  έρευνες φαίνεται  ότι τα εμφυτεύματα μπορούν να ενσωματωθούν στις αναπτυσσόμενες γνάθους, αλλά δεν ακολουθούν τις μορφολογικές μεταβολές  της αύξησης του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος και υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήξουν  σε έκτοπες θέσεις  με την πρόοδο της αύξησης. Επιπρόσθετα, η οστεοενσωμάτωση  δυσχεραίνεται από τις  χειρουργικές δυσκολίες,  λόγω του μικρού μεγέθους και της ιδιαίτερης μορφολογίας  των φατνιακών  ακρολοφιών. Τέλος, η τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε γειτνίαση  με φυσικά δόντια πρέπει να αποφεύγεται. Οι κλινικές  αναφορές περιπτώσεων τονίζουν την ωφέλεια των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων, αλλά ταυτόχρονα  επισημαίνουν τις πιθανές επιπλοκές και την ανάγκη συνολικής  διαχείρισης  και παρακολούθησης από  ομάδα πολλαπλών  ειδικοτήτων. Στο σύνολό της  η βιβλιογραφία υποδεικνύει ότι, πριν από την ενηλικίωση, η επιεμφυτευματική αποκατάσταση θα πρέπει να επιχειρείται μόνον όταν και όπου δεν εμπλέκεται σε ενεργό  διαδικασία κρανιοπροσωπικής αύξησης και πάντα μετά  από προσεκτική εκτίμηση της αναμενόμενης  ωφέλειας.

ΛEΞEIΣ KΛEIΔIA: αύξηση, οδοντικά εμφυτεύματα, οδοντική αγένεση, ολιγοδοντία,  παιδιά