ΑΡΧΙΚΗ / Τόμος 39 (2011) / Τεύχος 1 / Βρυγμός: σύγχρονη διάγνωση και αντιμετώπιση σε ασθενείς με φυσικά δόντια και οδοντικά εμφυτεύματα

Βρυγμός: σύγχρονη διάγνωση και αντιμετώπιση σε ασθενείς με φυσικά δόντια και οδοντικά εμφυτεύματα

Δ. ΤΟΡΤΟΠΙΔΗΣ, Α. ΤΟΥΡΝΑΒΙΤΗΣ, Π. ΠΑΠΑ, Π. ΚΟΪΔΗΣ
ΣΤΟΜΑ 2011;39(1):41-50

Ο βρυγμός είναι  μια παραλειτουργική δραστηριότητα του στοματογναθικού συστήματος (ΣΓΣ) που χαρακτηρίζεται από το ακούσιο σφίξιμο ή/ και από το τρίξιμο των δοντιών  κατά τη διάρκεια  της ημέρας  ή/ και του ύπνου. Ρυθμίζεται από το κεντρικό  νευρικό σύστημα και έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία.
Σκοπός  της  παρούσας  μελέτης  είναι  η παρουσίαση των σύγχρονων επιστημονικών δεδομένων  που αφορούν στη διάγνωση, στο σχέδιο θεραπείας και στην αντιμετώπιση του βρυγμού σε ασθενείς  με φυσικά δόντια ή/και οδοντικά εμφυτεύματα.
Για τη διάγνωση του βρυγμού έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορες κλινικές  και εργαστηριακές μέθοδοι όπως η χρήση ειδικού  ερωτηματολογίου, η κλινική  εξέταση  και η αξιολόγηση συγκεκριμένων  κλινικών ευρημάτων, η χρήση ενδοστοματικών  συσκευών ανίχνευσης  και η καταγραφή της ηλεκτρομυογραφικής δραστηριότητας των μασητήριων μυών. Ο πλέον σύγχρονος και αξιόπιστος τρόπος διάγνωσης του βρουξισμού βασίζεται στην πολυσωματο-καταγραφική μελέτη  του ύπνου με τη μέθοδο  της Πολυυπνογραφίας.
Η αντιμετώπιση του βρυγμού εξαρτάται  από το βαθμό απώλειας των σκληρών οδοντικών ιστών. Η διαχείριση του βρυγμού σε ασθενείς με μικρές έως μέτριες  οδοντικές αποτριβές βασίζεται στο τριπλό σχήμα που ορίζεται με τον αγγλικό όρο ʻΤriple Pʼ(Plates, Pep talk, Pills), δηλαδή νάρθηκες σύγκλεισης, ψυχολογικά μέσα-βιοανάδραση και φαρμακευτική  αντιμετώπιση.
Σε περιπτώσεις ασθενών με παραλειτουργικές έξεις  η τοποθέτηση των οδοντικών  εμφυτευμάτων θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη, διότι  ο βρυγμός αποτελεί υψηλό παράγοντα κινδύνου  για τη χρήση εμφυτευμάτων. Τα εμφυτεύματα στους βρουξιστές  δέχονται  αυξημένες συγκλεισιακές δυνάμεις  οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε βιολογικές  ή/και μηχανικές  επιπλοκές. Η αύξηση του αριθμού των εμφυτευμάτων και η τοποθέτηση ενός εμφυτεύματος για κάθε ελλείπον δόντι,  η χρήση επιμηκέστερων εμφυτευμάτων, η αποφυγή γεφυρών με πρόβολα και η εφαρμογή  ομοιόμορφων, αμφοτερόπλευρων σημειακών συγκλεισιακών επαφών στην κεντρική  σχέση έχει  καθοριστική σημασία για την επιτυχία και την καλή πρόγνωση των επιευμφυτευματικών αποκαταστάσεων.

ΛEΞEIΣ KΛEIΔIA: βρυγμός, αιτιοπαθογένεια, διάγνωση, θεραπευτική αντιμετώπιση, οδοντικά εμφυτεύματα